X
تبلیغات
نماشا
رایتل

 

دوستان عزیز 

 

... 

برایم دعاکنید 

  

 

این هم یکی از آخرین غزل هام بود   

و  انگار من مدتهاست دیگر اهل غزل و (قافیه های معطر) نیستم 

 

 

 

 

پرنده باش که از آسمان خبر بدهی 

 

  

که دل به پر زدن و جاده و سفر بدهی 

 

  

نه اینکه در قفس عادت قناری ها    

 

به نام عشق غزل های زرد سر بدهی   

 

پرنده باش که تا کودکی سرک بکشی   

 

که دل به منظره ای دور و دورتر بدهی... 

 

 

به خانه ای برسانی مرا که در بزنم   

 

صدا به حنجره ی خشک چوب در بدهی   

 

هنوز باغچه اش غرق در گل شب بوست   

 

که عطر گم شده ی مادر و پدر بدهی   

 

دوباره پر بزند بادبادک از دستت   

 

اگر به قصه ی پرواز بال و پر بدهی   

 

پرنده باش دل من که باز برگردی   

 

پرنده باش که از آسمان خبر بدهی ... 

 

نوشته شده در سه‌شنبه 5 خرداد‌ماه سال 1388ساعت 04:05 ب.ظ توسط محمد حسین ابراهیمی| 5 نظر
   1       2       3       4       5       ...       7    >>